مسیر دلدادگی 2

بسمه تعالی

ادامه ی خاطره یک زائر اربعین

پا در مسیر دلدادگی گذاشتیم. گام به گام به جلو می رفتیم خیل عظیم جمعیت عاشقان را نظاره گر بودیم. چند ساعتی حرکت کردیم تا شب شد و در یکی از موکب ها مستقر در کوفه رفتیم. در موکب با چند نفر از هموطنان که ساکن تهران بودند اشنا شدیم. رفیق ما از فرط خستگی دچار کوفتگی بدن شده بود که رفقای تهرانی ما انچنان ماهرانه ایشان را ماساژ دادند که تمام خستگیش از بدنش خارج شد. صبگاه با افرادی تهرانی که تازه اشنا شده بودیم حرکت کردیم خیلی ادم های با صفایی بودند در مسیر به گپ و گفتی کردیم تا کم کم وارد مسیر اصلی که نشانگر ان عمودها بود شدیم. عجیب بود انبوه جمعیت این همه جمعیت در یک مسیر به یک مقصد و برای یک هدف در طریقی گام گذاشتن. متوجه این جمله شدم که "حب الحسین یجمعنا" واقعا حب حسین ملیونها دلداده وارد این وادی میکند. سختی مسیر را با جان دل می خرند تا چشمانشان به حرم امامشان بیفتد.

پا در مسیر اصلی گذاشتیم و خودمان را در خیل عظیم جمعیت انداختیم تا شب هنگام حرکت کردیم تا به یکی از موکب ها رفتیم. تصمیم گرفتیم تکه کاغذی تهیه کنیم و شعار " الموت لاسرائل و الموت لامریکا بر روی ان بنویسیم و بر کوله پشتی خود نسب کنیم. در حین نوشتن چند عراقی وارد موکب ما شدند و سوالاتی از ما پرسیدند چون سن انها حول و حوش 16-18 سال بود بیشترین سوالاتشان در مورد مرجع تقلیدشان بود. مشخص بود و دغدغه داشتند چه کسی را مرجع خود انتخاب نمایند. ما هم مراجع را معرفی کردیم و توضیحاتی در مورد ان دادیم.

از قضا ان شب ما کمی بد خوراکی کردیم من و رفیقم هر دو حالمان بد شد به طوری که دچار ضعف و بی حالی شدیم. خلاصه ان شب گذشت. صبح با حال زارمان حرکت کردیم. کوله پشتی من خیلی سنگین بود و این موضوع بیشتر منرا آزار می داد. با این حالمان مسیر را ادامه دادم چند ساعتی که حرکت کردیم دیگر رمقی نداشتیم تصمیم گرفتیم ادامه ی مسیر را یک ماشینی بگیریم و برویم و همین کار کردیم.

به کربلا رسیدیم. حرم جلویمان بود. چه شکوهی چه جلوه ی داشت حرم. این اولین بار بود که چشمم به حرم ابا عبدالله حسین (ع) می افتاد. فکر نکنم دیگر همچون صحنه ی با ان حالمان برایم اتفاق افتد. خدا قسمت کند دوباره چشمان گناهکارمان این قطعه ی از بهشت را ببیند. صلی الله علیک یا ابا عبدالله.

ادامه دارد...